Schooltje spelen

Vorige week ben ik ingevallen bij groep 6 in de Kinkerbuurt en we hebben die dag het whiteboard heel erg gebruikt! Het digibord was stuk en in plaats van het te missen hadden we een ‘revival of the whiteboard’.

De leerlingen vinden het echt super om hier op te schrijven. Alle woorden rondom het thema van die dag, talent, hebben we opgeschreven. De lijst werd steeds langer, de woordspin steeds uitgebreider. De klassendienst heeft het aan het eind van de dag niet uitgeveegd, zo mooi was ‘ie! De volgende dag was het vrijdag, bijna weekend, bijna vakantie en heeft een groepje leerlingen alle woorden overgenomen op een groot vel om in de klas op te hangen.

Leerlingen vinden schrijven met de digi-pen op het digibord leuk, maar dus ook het schrijven op een whiteboard en het schrijven met een krijtje op een schoolbord. Dat kun je ook gewoon thuis doen, samen met je kind.

Er is schoolbord-verf, maar je kunt ook schoolbordfolie per strekkende meter kopen; daar knip je een stukje af en dat plak je op de keukendeur. Een paar lekkere krijtjes er bij en vraag iedereen in huis om missende boodschappen op te schrijven. Zo krijg je een familie-boodschappenlijstje en echt iedereen vindt het leuk om met krijt te schrijven op een bord. Schrijf ook eens alle boodschappen in het Engels, Frans of een andere taal.

Daarnaast kun je natuurlijk ook een meter schoolbordfolie reserveren voor afspraken, kattenbelletjes en mooie uitspraken. Plak ook een metertje op de kamer van je kinderen; om schooltje te spelen of een to-do lijst te maken

Verhalenfabiek een dag in de klas bij jouw school? Hier vind je alle info.

Vaderpromotie

Een tijdje geleden was ik aan het invallen bij groep 5 en op de deur van het lokaal hing een lijst. Een intekenlijst. Zoals je weet hangt die er wel vaker, voor de boekbesprekingen, spreekbeurten of bijdragen aan het Kerstdiner.

Maar toen ik nog eens goed keek, bleek het een vaderlijst te zijn! Vaders konden zich inschrijven om voor te lezen in de klas. En de lijst was helemaal ingevuld, er waren zelfs nog namen onderaan er bij gekrabbeld. De meeste vaders hadden ingetekend om meteen om 08:30 uur te blijven en een kwartier voor te lezen. Er waren er ook die na de lunchpauze zouden komen, of om kwart voor drie.

Echt zo’n goed idee! De juf had besloten dat het leuk zou zijn om vaders hiervoor te vragen, omdat haar leerlingen al een juf hebben en dat moeders toch vaak degenen zijn die voorlezen thuis (uit onderzoek blijkt dat van de ouders die thuis voorlezen dit in 65% van de gevallen het meest door de moeder wordt gedaan en in 8% van de gevallen het meest door de vader).

Hoe kwam het dat die lijst zo snel vol was? Wat bleek, de vaders hadden elkaar aangestoken! De jongetjes hadden het aan elkaar doorverteld: ‘mijn vader komt voorlezen uit de GVR’ en dat hadden de vaders weer gehoord. Binnen no time was de lijst vol! Er ontstond een gezonde competitie waarbij de ene vader niet voor de andere wilde onderdoen.

Dit mes snijdt aan zoveel kanten volgens mij: kinderen trots, vaders in de klas, boekpromotie. En juist omdat vaders, over het algemeen, minder vaak voorlezen maakt het indruk als ze hier tijd voor vrij maken. 

Lekker samen lezen!

Het begin

Het is alweer jaren geleden dat ik voor het eerst voor mijn groep stond en op een dag de Verhalenman langskwam. Hij kwam, vooral in Amsterdam-Oost, bij diverse scholen verhalen vertellen. Kinderen werden helemaal betoverd en gevangen door hem. Dat wilde ik ook bereiken ... zo kwam het dat verhalen vertellen in de klas bij mij dagelijks op het programma kwam te staan. 

Toen de school waar ik toen werkte werd gesloten, wist ik even niet wat ik zou gaan doen. Ik had op deze school stage gelopen en was zo doorgegroeid naar leerkracht, ik voelde me thuis. Eén van de grootste problemen voor een directeur is als er een leerkracht ziek is, dan zit je opeens met een groep kinderen. Dus ik dacht: ik ga invaller worden op zoek naar een nieuwe school. Zo kan ik overal werken, even kijken en solliciteer ik daarna bij een school die me leuk lijkt. 

Na een paar keer invallen viel het me op wat een gepuzzel het is, zo’n eerste dag in een vreemde klas; wat ga ik doen met de kinderen, waar zijn ze gebleven in de methode en vooral: wie zitten er allemaal in de groep? Vermoeiend alles, ook voor de leerlingen. Hoe zou ik dit gemakkelijker kunnen maken? Zoals de Verhalenman dat deed! Ik ging kinderen de eerste dag op school vangen en betoveren met verhalen. Zo is Verhalenfabriek ontstaan. Ik had zo vaak als ik wilde werk als invaller, maar werd ook steeds vaker geboekt als verhalenverteller. Ik werd zelfs regelmatig gevraagd om workshops verhalen vertellen te geven. 

Toen het lerarentekort groter werd, groeide ook de vraag naar invallers. Er kwamen meer aanvragen dan ik kon verwerken. Zo ging ik op zoek naar wie mij kon helpen. Via directeuren waarvoor ik had gewerkt, werd ik in contact gebracht met (potentiële) zij-instromers. Wat mij opviel is dat veel van hen het zij-instroomprogramma als zwaar en weinig flexibel ervaren. Zelf had ik die ervaring ook; ik vond de stap om leraar te worden via werken en stage in combinatie met een Pabostudie groot. Hoe doe je dat, als je toch geld moet verdienen? Veel zij-instromers haken hierdoor uiteindelijk toch af. Het is veel; studie, stage, gezin, inkomen.   

Het is mijn missie geworden om zoveel mogelijk mensen die leerkracht willen worden te begeleiden in dit proces. Zo wil ik ervoor zorgen dat het lerarentekort uiteindelijk zal worden opgelost.

Kijk voor alle info op http://verhalenfabriek.nl/vacatures/

#ikleesthuis

In tijden van online onderwijs (thuisonderwijs) vragen ouders zich af wat zij kunnen doen om hun kinderen te helpen met leren. 

Naast het samen met je kind inloggen, de juf of meester groeten, naar de instructie luisteren en de werkboekjes maken is er eigenlijk maar één advies: lezen, lezen, lezen en nog eens lezen. Voorlezen, samen lezen, zelf lezen. 

Goed kunnen lezen maakt het leven zo veel gemakkelijker. En als je kinderen dan ook nog plezier in lezen kunt meegeven … hoe mooi is dat? Dat ze zich kunnen redden in het leven, met allerlei soorten informatie, dat ze zich overal ‘doorheen’ kunnen lezen en er dus wel uitkomen? 

Je hebt thuis vast zo’n kind dat lezen gewoon leuk vindt en alle boeken van Harry Potter of De Grijze Jager verslindt en er helemaal in verdwijnt, heerlijk! 

Maar wat als je kind gewoon geen zin heeft in lezen en het maar saai vindt? 

Bij dezen een aantal ‘listen’ die je kunt verzinnen: 

Zingt je kind de hele dag één bepaald liedje, en dan alleen maar die eerste 2 regels? Tot je er gek van wordt? Zoek het liedje op via YouTube en print de tekst uit, of kies het filmpje waar de tekst bij staat (meeloopt). Zing het samen, tot vervelens toe, ongemerkt leest je kind de tekst zo’n 10 keer. 

Fijne meezingers in het Nederlands vind je via Sesamstraat met teksten, of André Hazes met tekst. Of Frans leren via Formidable van Stromae met tekst. Of Engels via The Cup Song met tekst (en ook hoe je de cupsong hoort te doen met een bekertje).

Voor kinderen vanaf een jaar of 10 zijn Nederlandstalige liedjes uit de top-40 aan te raden, deze wordt nu het meest gedraaid. 

Misschien krijg je je kind zover om liedjes te gaan zingen die jij als ouder het leukste vindt. Het maakt eigenlijk niet uit, als ze de liedteksten maar vaak lezen. Zo leer je samen (lezen) op een leuke manier.  

Maak tijdens het huisarrest van deze lockdown van alles in en rond thuis een lees- of taalmoment. Bijvoorbeeld door samen een boodschappenlijstje te maken (en het door je kind te laten schrijven), of door aan tafel om de beurt een woord voor een woordslang te bedenken (zout-tafel-lepel …). Hier vind je nog veel meer taaltips voor thuis. 

Gelukkig nieuwjaar! Happy huisarrest! 

Kapstok

20 jaar geleden begon ik als één van de eersten aan de verkorte deeltijd pabo in Amsterdam. Ondanks dat ik mijn ouders (allebei onderwijsmensen) plechtig had beloofd nooit leraar te worden, kroop het bloed waar het niet gaan kon: ik wilde het wel! Zij-instromer-in-beroep worden; 2 dagen opleiding en 2 dagen voor de groep. Mijn partner, die door mijn besluit kostwinner werd, vond dat geen goed idee voor ons, als ouders van twee peuters, en uiteindelijk heb ik gekozen voor de verkorte deeltijdopleiding van 2 jaar. Het voelde vreemd, voor het eerst in mijn volwassen leven geen inkomen te hebben. 

Tijdens de opleiding kwam ik er als stagiair al achter dat invallers moeilijk te vinden zijn. En zo gebeurde het dat ik, naast mijn stage en opleiding, af en toe een dagje kon invallen. Dat vond ik heerlijk om te doen en ook spannend! Alleen een groep draaien, kijken hoe dat gaat. Als ik een uitdaging tegenkwam, kon ik dat een paar dagen later met mijn stagebegeleider overleggen. De flexibiliteit van invallen naast mijn opleiding beviel goed, ik kon invallen als mijn studie en gezin het toelieten. Zo had ik toch mijn eigen inkomen én flexibiliteit. 

Al tijdens mijn LIO-stage werd ik geïnspireerd door Karel Baracs, verhalenman en stadsverteller van Amsterdam. Hij kwam langs in mijn klas, met prachtige verhalen waarmee hij de leerlingen aan zijn lippen liet hangen. Dat wilde ik ook! Ik volgde een cursus bij Karel en zo ontstond Verhalenfabriek; verhalen meenemen naar de klas en die een kapstok laten zijn voor leesmeters, woordenschat en verhalen van de leerlingen! 

Omdat de naam Verhalenfabriek tot de verbeelding spreekt, kwamen er steeds meer mensen op mijn pad die net als ik zij-instromer van beroep waren of waren geweest, maar dat toch pittig vonden. De meesten zaten in hetzelfde schuitje: naast de opleiding en werk ook nog zorgtaken te vervullen. Ze wilden graag voor Verhalenfabriek werken. Zo kon ik de scholen helpen met het oplossen van de puzzel om iedere dag het team weer compleet te maken. 

Echter, zomaar een dag invallen, voor een onbekende groep, met lessen die je nooit eerder hebt gegeven ... niet gemakkelijk. Uit eigen ervaring weet ik dat het heel erg helpt als je een klas binnenkomt met je eigen lesprogramma, dat je goed hebt kunnen voorbereiden, dat je 'op zak' hebt! Zo is het last-minute-invaller concept ontstaan: invallers die op pad gaan naar de Amsterdamse scholen met een Verhalenfabriek-lesprogramma. 

Mijn drijfveer is een bijdrage te leveren aan het oplossen van het lerarentekort. Ik vond zelf het zij-instromer-in-beroep zijn zwaar, maar ik wist ook zeker dat ik een leuke en goede leerkracht kon zijn. Door flexibiliteit en de ervaring die je bij Verhalenfabriek kunt opdoen, kunnen (startende) leerkrachten en leerkrachten-in-opleiding een zachte landing maken in het onderwijs. 

Ik ben er trots op dat ik al enkele tientallen leerkrachten voor het onderwijs heb kunnen behouden door deze aanpak. Nu stuk-voor-stuk gewaardeerde leraren die op enig moment even vast zaten tussen hun verplichtingen en de opleiding voor het mooiste vak! 

Old school

Vrije School-directeur Sascha Holthaus werkt al bijna 9 jaar samen met Verhalenfabriek. Zij was één van onze eerste klanten. De Vrije Scholen Geert Groote, en ook Kairos in noord, zijn favoriet bij veel van onze invallers. Het is toch net wat anders; zonder digibord lesgeven en de kinderen zijn heel expressief. 

Dit maakt dat een dag bij Sascha op school altijd als bijzonder wordt ervaren. Lees hier de ervaringen van Sascha: 

 

Wanneer gebruik je Verhalenfabriek? 

‘Bij kortdurende vervanging door ziekte van een leerkracht of bijvoorbeeld bij een studiedag als we deze niet intern kunnen vervangen.’

 

Wat is je ervaring met de invallers van Verhalenfabriek? 

‘Ervaring in het lesgeven is zeer wisselend.’  

 

Hoe lang heb je al ervaring met Verhalenfabriek?  

‘Ik werk denk ik al zeven jaar samen met de VF.’

 

Wat merk je van de voorbereiding & begeleiding van Verhalenfabriek? 

‘Er wordt altijd om goede informatie vooraf gevraagd. Soms wordt er ook nagevraagd hoe de dag verlopen is. Als wij het programma niet doorgeven dan zie ik dat het dagprogramma door Verhalenfabriek is opgesteld, dat vertellen de invallers ook.’ 

 

Wat zou je verder nog mee willen delen aan ons?

‘Ik vind het bijzonder prettig als dezelfde invallers nogmaals kunnen invallen en zich thuis gaan voelen en als er na een invaldag wordt nagevraagd hoe het is verlopen.’ 

 

Dankjewel Sascha voor de tip, ik probeer zoveel als mogelijk mensen meerdere keren bij een-en-dezelfde klas te laten invallen! Fijn dat je al zolang bij ons bent. Ik hoop tot snel!

 

Communicatiemanager met pabo-diploma

Dit jaar bestaat Verhalenfabriek 15 jaar! De komende tijd wil ik jullie wat mensen voorstellen die al die jaren met ons hebben gewerkt of nog steeds werken:  

 

Vanaf 2011 werkt Erik Wiersma, oud-manager, regelmatig voor Verhalenfabriek.

 

Op 29 september 2011 ging hij voor de eerste keer met Verhalenfabriek naar groep 5 van basisschool De Boomgaard in Amsterdam. En meteen de dag erna door naar groep 6 van de Leonardo da Vincischool. Niet te geloven, al weer 9 jaar geleden! 

 

Erik is de eerste invaller uit wat ze tegenwoordig de stille reserve noemen of ging het toch een beetje anders? Lees hier hoe het zit …

 

1. Wat deed je voordat je bij Verhalenfabriek kwam invallen? 

‘Na dik twintig jaar Interne Communicatie (en met name wat toen heette 'Nieuwe Media') bij Postbank en ING in Benelux en Europa bezig met heroriëntatie via Van Ede en Partners. In dat kader ook een jaar zij-instromersopleiding HVA gedaan en zo op de Witte Olifant terecht gekomen. Die HVA-opleiding was trouwens voor mij totaal niet-passend want gericht op een ander profiel student. Ik was tenslotte al bevoegd. Dus ik ben er mee gestopt. Achteraf jammer want nu put ik zo nu en dan nog uit verouderde kennis uit begin jaren zeventig, terwijl ik bijvoorbeeld graag meer had willen horen over de ontwikkelingen in het reken- en taalonderwijs anno nu. Dat ik slaagde voor mijn taal- en rekentoetsen (vooral die laatste verbaasde me) doet daar niets aan af.’

 

2. Hoe ben je in contact gekomen met Verhalenfabriek, weet je dat nog? 

‘Op basisschool De Witte Olifant werd ik gescout door jouw zoon Jack. Hij zat in de groep 5-6 waar ik toen stage liep.’
 

3. Wat trekt je aan in het werken voor Verhalenfabriek? 

‘Aanvankelijk een manier om op een prettige wijze wat geld te verdienen. Veel prettiger dan bijvoorbeeld publieksinformant op een beurs, verkeersregelaar, verkeersteller, of surveillant. Inmiddels heb ik pensioen en komt er ook AOW binnen en is het in contact blijven met jonge mensen voor mij veel belangrijker geworden. Daarnaast blijf ik verhalen vertellen, en me daarbij ook vernieuwen, heel belangrijk vinden. Niet alleen in onderwijs maar ook privé, waar ik - inmiddels zachtjes opgejaagd door een uitgever - een boek aan het schrijven ben over de 60-jarige wielercarrière van mijn grootvader en wat van zijn tijdgenoten.'

4. Werk je, naast Verhalenfabriek, nog ergens anders? 

‘Ja, maar inmiddels veel minder vaak dan de afgelopen jaren en via een vast contract via een uitzendbureau voor Bureau Toetsen van de faculteit Geneeskunde van de UvA. Ook hier draait het voor mij mede om het contact houden met jonge mensen.’

 

Net als Erik heeft een aantal Verhalenfabriekers op deze manier de weg (terug) naar onderwijs gevonden; gewoon door veel in te vallen, rond te kijken, te ervaren en vlieguren te maken, om een zachte landing te kunnen maken in ons prachtige vak van leerkracht.